Zelf de gezondheidskloof overbruggen?!

De zorg wordt steeds complexer. En dat komt, in belangrijke mate, door welvaartsziekten. Groeiende welvaart is een collectief fenomeen, ziekte individueel. Wie zit er hierbij dus aan het stuur?! De burger die gestimuleerd wordt om gezonde keuzes te maken, of het collectief, de overheid, die voorzieningen inricht en al dan niet grenzen stelt?! De gezondheidskloof is een collectief fenomeen, zegt huisarts Steven van de Vijver in de NRC van 8 januari 2011. Iemands levensstijl is niet alleen het resultaat van eigen keuzes. Het zijn ingesleten gedragspatronen. Reguleren is daarom volgens hem effectief preventiebeleid. “Subsidieer fruit, verbied frisdrankautomaten op scholen”. En daar gaat hij in zijn redenaties volgens mij toch net iets te snel. Hij lijkt de patiënten uit zijn praktijk, die vaak hele andere normen hebben dan die hij graag in wetgeving vertolkt zou zien, even te vergeten. Wetgeving helpt niet als je van school op weg naar huis iedere dag even stopt bij de snackbar om de hoek. Tenzij je die ook wil verbieden.

Ja inderdaad, het zijn complexe problemen die de huisarts op zijn bordje krijgt. Bij die complexe problemen zouden daarom ook meer partijen betrokken moeten zijn. Hij zou dat als huisarts niet in zijn eentje moeten hoeven oplossen. Wetgeving kan daarbij helpen, maar veel vaker ligt de oplossing in het samenspel van burgers en partijen die allen een aandeel hebben in de situatie die is ontstaan.

Het begint eigenlijk steeds duidelijker te worden uit cijfermateriaal dat ziekte niet alleen iets is dat je overkomt of niet. De kans dat je dit overkomt is in een bepaalde omgeving veel groter. En daar ligt veel meer aan ten grondslag dan alleen het ontbreken van gezond gedrag. En nu moeten we bij ‘omgeving’ niet alleen denken aan achterstandswijken. Het zijn bijvoorbeeld ook de files waar we met z’n allen in staan. Het zijn complexe problemen waarvan duidelijk wordt dat ze de samenleving geld en inzet kost. Geld dat we graag voor andere zaken willen gebruiken.

Gedragsverandering heeft te maken met onze intenties, overtuigingen, normen en de middelen en mogelijkheden die we hebben om er aan te werken. Dat gaat dus over de mens (die naast gezondheid nog andere zaken aan het hoofd heeft), de cultuur waar we ons in bevinden (overtuigingen, normen, opvattingen), en de fysieke omgeving (is die stimulerend, zijn er voorzieningen, etc?).

Iedereen heeft hierin een aandeel. De burger in het gedrag. Partijen in de samenleving bepalen in grote mate de leefomgeving. We zijn dus allemaal aandeelhouders in onze gezondheid en die van anderen. Met of zonder wetgeving. In die zin zijn we er allemaal zelf bij om de gezondheidskloof te overbruggen.

ShareShare on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterEmail this to someone
0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>