Grote nood

Zonder fysiek contact in de eerste maanden van het leven is er een grote kans dat baby’s overlijden. Dat zal tegenwoordig niet meer snel gebeuren, maar in het begin van de vorige eeuw kwam dit regelmatig voor in weeshuizen. Pfaundler en Spitz zijn onderzoekers die dit fenomeen destijds hebben geduid. Sindsdien is er veel veranderd.

Ik fietste laatst weer door de polderrijke randen van de stad en zag menig boerderij en hoeve omgetoverd tot woonparadijs. Dat wilde ik ook wel. Tegelijkertijd zag het er allemaal erg anoniem uit. Comfortabel. Dat wel. Ineens moest ik ook aan die eenzame baby’s denken.

Er lijken overeenkomsten tussen het lot van deze baby’s en onze samenleving, bedacht ik mij op mijn overigens comfortabele fiets. Arjen Göbel, huisarts, schetste al weer een tijdje terug de symptomen van onze samenleving aan de hand van zijn contact met de thuiszorg (‘Een klysma krijg je niet zomaar tegenwoordig’, VK, 21 april 2011). Hij liep vast op de zogenaamde zorgregisseur (het was dus niet zo dat er niemand de regie had…). Gelukkig is hij erg vasthoudend en weet uiteindelijk de thuiszorg in actie te brengen voor een patiënt in grote nood (letterlijk en figuurlijk). De patiënt belt de thuiszorg echter weer af, want ze laten nog wat uren op zich wachten. En zoveel heeft hij niet. Een vriendin helpt de patiënt uit de nood. Hoe vervelend ook, wel persoonlijk.

Terug naar geforceerde en onontkoombare afhankelijkheid wil (bijna) niemand. Dat onderlinge contact laten we graag achter ons. Ook al lijkt het in beleidsnota’s daar nog wel eens naar te ruiken. Ondertussen raakt de samenleving steeds klinischer, aangeharkt, en compleet gerenoveerd. Alles onder controle. Liefst willen we overal een regel voor of een formulier (dat we dan vervolgens niet willen invullen).

Vlieg maar eens terug uit een ver land. Bij het geluk van een wolkenloze hemel krijg je het gevoel te landen in groot Madurodam. Nette lijnen, zorgvuldig onderhouden. Ik heb altijd weer een paar dagen nodig om uit deze verbazing te raken. Maar nette lijnen en strakke kaders zijn niet het enige ingrediënt van een goed lopende samenleving. Oké, ze geven helderheid, eten, veiligheid. De veiligheid van een weeshuis.

ShareShare on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterEmail this to someone
0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>