Alleenheersers

De heren duldden geen tegenspraak. De corporatiedirecteuren van Vestia en Rochdale waren alleenheersers, schrijft de de Volkskrant op 16 juni 2014. Een mooi beeld is dat. Je ziet het zo voor je. Althans ik. Maar wat doen al die andere mensen, om die zogenaamde ‘alleenheerser’ heen dan?
Oh ja, de toezichthouder, die heeft ook gefaald, lees ik. En de financieel manager natuurlijk. Die wist op een bepaald moment ook niet meer zo goed wat nu van hem of van de organisatie was. Volgens mij is het grootste risico dat je op een gegeven moment niet meer zo goed weet wie je zelf nu bent, als je dagelijks met miljoenen, en uiteindelijke miljarden aan het schuiven bent. De realiteit is dan ineens de binnenkant van de helikopter van een Londense bankier. Imagine. En dan niet naar beneden zwaaien hoor, want dat doet een Londense bankier ook niet!
De heren duldden geen tegenspraak.
Ik geloof niet in alleenheersers. Want heersen doe je nooit alleen. Ja, er zijn natuurlijk wel ongeduldige, kortzichtige types. Maar die doen dat ook nooit alleen, anders had u er geen last van. Ze doen dat met u, en met anderen.

Sinds in Nederland publieke organisaties zich dienen te gedragen als bedrijven, is het kader voor het handelen weggevallen. Want wat is dan nog het verschil tussen een woningbouwcorporatie en, om maar iets te noemen, bijvoorbeeld een hedgefund? Blijkbaar is een aantal woningbouwcorporaties de afgelopen jaren vooral bezig geweest met het vergroten van de financiële waarde van hun bezit en is het toezicht, net als bij de hedgefondsen hierop minimaal. Maar, ook hedgefondsen gaan wel eens failliet. Bijvoorbeeld Long-Term, Capital Management in 1998. Vreemd genoeg sprong ook hier weer iedereen bij, net als later bij de onverantwoord handelende banken tijdens de bankencrisis.
En, in plaats dat nu de bewoners van Vestia voelen dat ze in zwaar weer zitten, door HUN woningbouwcorporatie, smeren we het verlies weer over het geheel uit. En moet iedereen een beetje op de blaren zitten. Dan is het makkelijk verantwoordelijkheid nemen. Dan hoef je uiteindelijk niemand echt in de ogen te kijken.

Ook ik woon in zo’n woning van een woningbouwcorporatie. Het wordt voor mij geregeld, zolang ik maar betaal, maar ik heb eigenlijk geen idee wat er wordt geregeld. Althans, ik dacht dat ik dat wist, maar dat zou nu wel eens iets heel anders kunnen zijn. En het zelfde geldt voor bijvoorbeeld uw hypotheek: het wordt voor u geregeld. Het hoort bij de samenleving: de acceptatie van een bepaalde mate van risico. Niet omdat we graag constant risico lopen, maar omdat risico’s niet uit te bannen zijn ook in een gezonde samenleving. Maar de premie die we met z’n allen betalen, achteraf, voor de verzekering van het risico is erg hoog.
Er is blijkbaar een parlementaire enquête nodig om nu iets te veranderen. Een enquête die, door de aard van de aanpak, het verhoren van een aantal ‘alleenheersers’, al gedoemd is te mislukken. De oplossingen worden gezocht in het vergroten van controle en toezicht. Dat is nooit echt een oplossing geweest. De instituten, groot en ver weg, blijven instituten.

 

Natuurlijk, checks and balances, dat helpt, maar ik dacht altijd dat die horizontaal werkten. Want in de verticale relatie blijft het toch vaak modderen. Zeker als we elkaar gaan controleren. Want als we écht gaan controleren, dan blijft iedereen stil zitten, en als het controleren niet veel voorstelt, komt iedereen er mee weg.
Daarom geloof ik zo in netwerkorganisaties en burgerinitiatieven: zodat u zelf kan heersen, maar niet alleen…

ShareShare on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterEmail this to someone
0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>